Renée bokst haar eerste wedstrijd

In januari 2017 ben ik bij Skanders terecht gekomen. Via verschillende mensen had ik gehoord dat dit een boksschool was met een gezellige sfeer. Boksen leek mij wel wat: lekker zweten en tot het naadje gaan. Al gauw raakte ik “verslaafd” aan het trainen. Na 2/3 boks sessies per week is mijn hoofd helemaal leeg, heb ik de stress van mijn werk afgeschud en ben ik altijd weer ready voor de drukte in het leven. Daarnaast heerst er bij Skanders een sportieve sfeer door de trainers en de mensen die elkaar blijven motiveren om doelen te stellen en te bereiken.
 
Ik deed steeds vaker mee met de boks lessen en kreeg de vraag of ik een keer in de ring zou willen staan. De ring? Daar had ik nog nooit over nagedacht, maar hoe langer het in mijn hoofd bleef rondspoken, hoe meer kriebelde. In het dagelijks leven hou ik ervan om mijzelf uit te dagen en steeds nieuwe doelen te stellen. Met sporten doe ik dit ook. Ik was ontzettend benieuwd hoe ik de weg naar de wedstrijd toe (qua voeding/ trainen) zou volhouden. Naast mijn werk, studeer ik in de avonduren. Ik wilde voor mijzelf bewijzen dat naast een druk leven het nog steeds mogelijk is om te blijven sporten. Ik wilde mijn doorzettingsvermogen testen en mezelf toetsen: hoever ben ik nu in het boksen?
 


Hoe dichterbij de wedstrijd kwam, hoe meer ik merkte dat in de ring staan niet alleen een “lichamelijke strijd” is. Het is ook een gevecht met jezelf. De nachten ervoor lag ik alleen maar te dromen over de wedstrijd. De weken voor de wedstrijd was een soort achtbaan van emoties van “ik kan dit niet” naar “ik ben er klaar voor”. Het is de uitdaging om wanneer het zwaar wordt toch je doel voor ogen te houden en door te zetten. Ik heb in de afgelopen periode zoveel geleerd over toewijding. Maar ook over dat de locus of control bij jezelf ligt. Als je iets echt wilt is er veel mogelijk en ben je tot zoveel meer in staat dan je zelf vaak denkt.


 
De dag van de wedstrijd voelde ik een soort rust. Ik was er klaar voor. Maar vooral: ik had er onwijs veel zin in. Natuurlijk, de zenuwen waren er nog steeds. De adrenaline was ook wel vrolijk door mijn lijf aan het pompen, maar daarnaast voelde het ook als een feestje. Iets waar je zolang naar toe hebt getraind, eindelijk kon ik de mensen in mijn omgeving laten zien waar ik aan had gewerkt. Eenmaal aangekomen in de gym was er geen weg terug. Het is alsof je in een achtbaan omhoog wordt getakeld: je weet dat je er niet meer uit kan, je wilt je er wel aan overgeven, maar de spanning voor het onbekende wordt wel alleen maar groter. Ik kreeg tips: “zet de fight modus aan”. Ik dacht dat ik niet wist waar dat knopje voor die modus zat, maar blijkbaar heb ik nog onbekende kanten voor mezelf. Zodra ik de trap afliep richting de ring was ik niet meer de Renée zoals ik mezelf kende. Ik voelde de adrenaline en alles ging op de automatische piloot. Ik was me niet meer bewust van het publiek, niet van het feit dat het een wedstrijd was, ik hoorde alleen de aanwijzingen van mijn trainer.
 


In minder dan 10 minuten is dat moment voorbij, waar je zolang naartoe hebt gewerkt.
 Toch kan ik het iedereen aanraden! Wat een ontlading en wat een geweldig gevoel is het als je merkt dat je onder zo’n spanning nog steeds kunt presteren. De kick die het geeft, het is moeilijk te omschrijven, je moet het eigenlijk gewoon een keer meemaken. Ik weet in ieder geval dat ik na een lange zoektocht van verschillende sporten mijn sport heb gevonden. Boksen is voor mij een belangrijk onderdeel in mijn leven geworden in het behouden van balans tussen drukte en rust, een uitlaatklep en je blijft er ook goed fit door. Ik hoop er nog lang mee door te kunnen gaan.