Failures defeats losers, but it inspires winners.

Vorige week vertelde Renee over haar eerste wedstrijd. Haar tegenstandster vocht op 13 oktober ook haar eerste wedstrijd. Ook zij vertelt over haar weg naar de wedstrijd en wat gebeurt er als je verliest?

Melanie: “Nadat ik vanuit Brabant naar Barendrecht ben verhuisd en mijn opleiding had afgerond, wilde ik graag weer gaan sporten. Vroeger heb ik gekickbokst . Ik vond dit heerlijk daarom wilde ik graag weer zo iets gaan doen. Ik ben ongeveer 2 jaar geleden begonnen bij Skanders met Kickboxing Bg. Het was fijn om weer lekker bezig te zijn. Ik had uitzicht op de ring die overduidelijk aanwezig is op locatie Ridderkerk. Ik was aan het fantaseren om ooit een wedstrijd te doen. Gedurende de tijd nam de twijfel steeds meer toe. Kan ik dat wel? Ben ik niet te oud om hier aan te beginnen? Heb ik er wel tijd voor? Word ik überhaupt serieus genomen?

Na 1,5 jaar twijfelen nam ik het besluit: “ik wil een wedstrijd boksen!”.  En ik ga ervoor! In het voorjaar ben ik begonnen met trainen voor de wedstrijd. Ik had een half jaar om 5kg af te vallen en om te leren boksen, niet alleen op de zak. De personal training lessen van Skander hebben mij enorm geholpen om de basis van het boksen aan te leren. Alles wat ik daar leerde kon ik toepassen tijdens de bokslessen van Pascal. In het begin leek het sparren nergens op. Het frustreerde mij dat ik er niks van bakte. Geef vooral niet op kreeg ik te horen, eens valt alles op zijn plek. Nou dat klopt. De laatste paar weken voor de wedstrijd lukte het sparren al een stuk beter! Ik kreeg het vertrouwen dat ik voldoende vaardigheden had om aan mijn eerste wedstrijd te beginnen.

De spanningen namen toe, streefgewicht was behaald en het blauwe wedstrijd tenue was aangeschaft. Ik was klaar voor 13 oktober!

De dag begon met wegen. Ik was heel de dag gefocust op het eten. Het zal mij niet gebeuren dat ik te zwaar ben! Gelukkig was dit niet het geval. Ik woog 63.2kg. Na de weging ben ik naar de andere wedstrijden gaan kijken. Ten eerste was ik erg benieuwd hoe anderen het deden maar ook kon ik gelijk bekijken hoe zo’n wedstrijd nou gaat. Na de 5e wedstrijd mocht ik mij om gaan kleden en opwarmen. De spanningen namen toe maar het was erg lekker om te gaan bewegen. Ik had hier heel de dag op gewacht!

Vanaf het moment dat mijn naam werd omgeroepen en toen ik van de trap af mocht lopen zakte de spanning weg. Ik wilde gaan beginnen! Ik mocht plaatsnemen in de blauwe hoek. De voorbereidingen werden getroffen en ik kreeg nog een laatste peptalk van Pascal. En daarna gebeurde het, ik hoorde de bel! Ik ging er als een malle tegen aan. Ik hoorde sommige roepen: Lekker Mel!!! Dus dat gaf mij de bevestiging dat ik wel op dreef was. Na de eerste ronde mocht ik weer terug naar de hoek en merkte ik dat een groot deel van mijn energie weg was. De zenuwen vooraf hebben een grote impact gehad.

Wat baalde ik daarvan. Ik merkte het ook tijdens de laatste 2 rondes. Ik moest mezelf blijven pushen om te bewegen. Dit lukte wel maar ik had het graag anders gezien.

Na de laatste ronde moesten we terug naar het midden van de ring voor de uitslag. Ik had het vermoeden dat ik had verloren. Toen werd er gezegd dat het verschil klein was. Ik moet bekennen dat ik een klein beetje hoop kreeg. Maar toen kwam het verlossende woord. “En de winnaar staat in de rode hoek.” Mijn arm werd niet de lucht in getrokken. Natuurlijk was ik teleurgesteld, ik had willen winnen, maar ik was ook blij voor mijn tegenstander. Wij zaten beide in dezelfde situatie. We hebben namelijk allebei hard gewerkt om de eerste wedstrijd te kunnen boksen.

Na de wedstrijd kreeg ik opnieuw een peptalk van Pascal. Ook kreeg ik veel complimenten van andere teamleden. Dit gaf mij een goed gevoel. Maar ik was zeker benieuwd naar de filmpjes die van de wedstrijd gemaakt waren. Ik was aangenaam verrast. Het leek op boksen! Dat had ik een half jaar geleden niet gedacht dat ik dat zou kunnen. Ik kreeg de bevestiging dat ik meer kan dan dat ik dacht. Ik zag natuurlijk ook genoeg punten waar ik aan kan werken dus daar ga ik mee aan de slag want de volgende keer ben ik er gewoon weer bij en dan zorg ik ervoor dat het mijn arm zal zijn die in de lucht zal worden getrokken.”