Mira’s weg naar de boksring

Eindelijk was het dan zover. Na weken voorbereiden en zenuwachtig zijn, was de dag aangebroken van mijn eerste bokspartij op 14 oktober 2017Toen ik mijn ogen ’s ochtends open deed gierde de zenuwen al door mijn lijf heen. ‘Oh god komt dit wel goed’? is wat ik dacht.

Toen de avond dichterbij kwam mocht ik eindelijk naar de gym racen om te wegen. Ik scheet al 7 kleuren in m’n broek, maar ik had er mega veel zin in. Ik woog in op 60.4 kilo. Mooi dacht ik, niet voor niks de afgelopen tijd zo gezond gegeten. Ik ben 5 kilo afgevallen voor deze partij. Mijn tegenstandster woog helaas een stukje meer.

Daar stond ik dan, aan het piekeren hoe ik dit moest gaan doen terwijl ik m’n bakje rijst met kip naar binnen werkte. Niet dat ik nog veel door m’n keel kreeg… Ik was als zesde aan de beurt dus lang hoefde ik gelukkig niet te wachten. Ik kreeg m’n mooie wedstrijdtenue van SKANDERS aan en mocht in de kleedkamer gaan opwarmen. Ik had jullie graag willen vertellen dat ik de rust zelve was, maar het tegenovergestelde was waar. Na een goede warming-up was het tijd om naar beneden te gaan en de ring in te stappen. Mijn grootste angst: niet van de trap af vallen!

Ik liep van de trap af en hoorde allemaal mensen schreeuwen. Ik stapte de ring in, wat geeft dat een goed gevoel. M’n bitje in, handschoenen aan, hoofdbescherming op en een schouderklopje van m’n coach, de wedstrijd kon beginnen! Op het moment dat de bel ging sloot ik mezelf helemaal af en hoorde ik alleen nog de stem van Skander die in de hoek naar me stond te gillen wat ik het beste kon doen. M’n tegenstandster kwam er meteen vol in, waar ik in het begin een beetje van schrok. ‘Wat doet ze nou?’ is wat door m’n hoofd schoot. ‘Rustig blijven Mier, dit kan jij!’ is wat ik tegen mezelf zei. 

Over de eerste ronde was ik heel tevreden. Ik bleef rustig en kon goed nadenken over wat ik moest doen. Wel was ik een beetje terughoudend. Ik bleef achteruit boksen, maar dit was niet in m’n nadeel. De tweede ronde was zwaar maar nog steeds had ik het gevoel dat ik het wel aan kon. Het was zeker niet makkelijk en het was zeker geen gespeelde wedstrijd, maar ook over de tweede ronde had ik een goed gevoel. Toen ik na de tweede ronde terug kwam in de hoek, kreeg ik nog een laatste peptalk voor de derde ronde. Ik was kapot. De zenuwen hebben flink aan me zitten vreten en m’n benen waren loodzwaar. M’n linkerarm kon ik bijna niet meer omhooghouden. Maar nog een ronde te gaan…

De derde ronde was voor mijn gevoel niet best. Ik bleef achteruitlopen en kon geen goede stoten meer plaatsen. Deze ronde was sowieso niet voor mij. De bel klonk en de partij was voorbij. Ik had geen idee of dat ik de wedstrijd gewonnen had of niet. In de hoek kreeg ik een schouderklopje en een compliment over hoe ik het gedaan had voor de eerste keer in de ring.  

Terug naar het midden voor de uitslag. Ik aan de rechterkant vanuit de rode hoek en mijn tegenstander aan de linkerkant vanuit de blauwe hoek. De score van de jury was 2-1 dus het kon alle kanten op. “En de winnaar staat in de… blauwe hoek.” Mijn arm werd niet de lucht in getrokken en ik voelde meteen een grote teleurstelling. Enorm teleurgesteld deed ik de medaille bij mijn tegenstander om en realiseerde ik mij dat ik niet gewonnen had. Eenmaal weer boven aangekomen kreeg ik opnieuw een peptalk, dit keer van m’n teamleden over dat ik trots moet zijn op hoe ik het gedaan heb en dat ik gecontroleerd bleef boksen. Shit, wat baalde ik hiervan. Maar direct was ik enorm gemotiveerd om weer te gaan trainen en beter te worden. De volgende dag stond ik natuurlijk weer op de training. Bij de training hoorde ik ook nog dat er juryleden waren die vonden dat de partij onbeslist had moeten blijven. Naja, niks meer aan te doen en op naar de volgende partij!  

Every champion was once a contender that refused to give up. 

Heel veel liefs, 

Mira (ToughcookiesNL)